เมื่อวานตอนสักสามทุ่มกว่าไปโรงพยาบาล

ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกแค่มึนหัวตึบๆๆคล้ายความดัน

เดาเอานะ ไม่รู้หรอกความดันอาการยังไง

ก็ไปโรงพยาบาลเอาไว้ก่อนตั้งใจว่าแค่จะไปวัดความดัน

ว่าปกติหรือเป้นอะไรมั๊ยแล้วก็จะกลับบ้านก็เท่านั้น

ปรากฏว่าพอไปถึงพยาบาลซักประวัติตรวจระเอียดยิบ

ความดันเราปกติแต่พยาบาลโทรไปบอกหมอประจำตัวเรา

ถึงอาการท้องแข็งของเราซึ่งได้ยินพยาบาลคุยกับหมอว่า

ท้องเราแข็งทุก 8 วินาที เราก็ไม่รู้เค้านับยังไง หมอเลย

นัดวันนี้ให้ไปหาตอนเช้าซึ่งมีแนวโน้วว่าจะต้องผ่าท้องพรุ่งนี้

ก็กลายเป็นแบบนั้นไป พยาบาลว่าพรุ่งนี้เราครบ 37 วีคพอดี

หมอก็เข้าทางอยากผ่าเคสเราอยุ่แล้วเพราะอีกอาทิตย์

เข้าต้องไปต่างประเทศไปประชุมหรือไปพักร้อนไม่รุ้

แต่เหมือนกับไม่อยากให้เคสเราค้างๆคาๆอยู่ระหว่างเข้าไปต่างประเทศ

เลยประมาณจะจัดการให้เรียบร้อยจนเราออกจากโรงพยาบาลก่อนไป

จนถึงบัดนาวก็ยังหาคนทำงานบ้านไม่ได้ หล่อนมาเห็นว่าต้องถูพื้นกี่ห้อง

ปัดกวาดอะไรบ้างก็เงียบเชียบไม่มีวี่แววว่าจะมีคนมาทำงานให้...เฮ้อ

บ้านเราไม่ได้สกปรกหรอกนะ แต่ห้องเยอะเป็นบ้าเลยแค่เห็นก็เหนื่อยแล้ว

ทุกๆวันนี้ก็มีน้องผู้ชายที่ร้านมาทำความสะอาดให้แต่ก็นะ เด็กผู้ชาย

ก็ไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอีกแล้ว เดี๋ยวนี้หาคนงานยาก

คนในเชียงใหม่เค้าไปทำนวดไทยกันหมดได้เงินดีกว่าเป็นแม่บ้าน

สงสัยออกจากโรงพยาบาล เฮ้อ ตนนี่แหละเป็นที่พึ่งแห่งตน

ถ้าหายเงียบไปก็แสดงว่าไปผ่าคลอดแล้วนะค่ะ............

ออกจากโรงพยาบาลก็กว่าแผลจะหายต้องดูน้องและทำงานบ้าน

หมายความว่าหัวฟูแน่ๆฉันคงไม่ได้มาบ่นๆๆๆแถวนี้อีกนาน

ต้องขอขอบคุณพี่ปุ๊ก พี่ก้อย คุณมู๋หลาน และ พี่ๆน้องๆที่เป็นกำลังใจให้

ให้คำปรึกษาและกำลังใจมากมาย มา ณ ที่นี่ด้วยนะค่ะ