หน้าไร้อารมณ์มั๊กๆๆลูกแม่

ช่วงนี้ติดลูกแล้วลูกก็ติดมือ ต้องอุ้มกันนานสองนานกว่าจะหลับ

พอเอาไปวางในเปลนอนก็ส่งเสี่ยงเอิ๊กอ๊ากส์ไรไม่รู้

ทำให้เราหลับไม่ได้ไปด้วยเพราะไม่รู้ผ้าอ้อมปิดหน้าปิดตาหรือเปล่า

วันก่อนใส่หมวดให้นอนหมวกใหญ่กว่าหัวปิดมิดลงมาถึงจมูก

ทำให้เรากลัวน้องหายใจไม่ออกไปเลย พอมีเสียงเอิ๊กอ๊ากส์นิดหน่อย

ก็ต้องลุกมาดู พอดึกๆร้องแบบนี้บ่อยๆก็ไม่ไหวอุ้มมานอนไว้ตรงอกหลับ

ไปพร้อมๆกันเลยดีกว่าลุกไปลุกมาจะเช้าอยู่แล้วเหนื่อยจริงๆเลย(แอบบ่น)

แต่พยายามจะทำให้ดีที่สุดเพราะพอถึงพรุ่งนี้เราก็เรียกเมื่อวานกลับคืนมาไม่ได้

ถึงแม้ว่าบางอารมณ์จะแบบ.....โอ้วโน...ฉันง่วงนอนจังเลย

ทำไมตีสีครึ่งลูกแม่ขยันร้อง ขยันอึจัง เฮ้ออออ เคยเป็นคนต้องนอนหลับจนอิ่ม

พอมาถึงตอนนี้ต้องพึ่งตนเองจริงๆ สามีพึ่งพาอะไรไม่ได้เลยดึกๆไม่เคยช่วยกันเลย

แต่เค้าต้องไปทำงานเช้าก็โอเคพอเข้าใจ.....

วันก่อนป๋าโทรมาถามน้องเป็นไงบ้าง

แล้วน้องโตขึ้นหรือเปล่า พ่อว่ากลุ้มใจกลัวเราเลี้ยงไม่เป็น

พ่อนี่รู้จักลูกจริงๆเลย แต่ก็ต้องทำให้ได้แหละ

ลูกคนนิ ไม่ใช่ลูกหมาลูกแมวเลี้ยงไม่ไหวจะได้เอาไปปล่อยวัด