ช่วงนี้เชียงใหม่หาแดดไม่เจอเลยมืดตั้งแต่เช้า

คุณแม่บ้านตากผ้าไม่แห้งสักวันเลยได้อย่างเสียอย่างอากาศดีแต่ผ้าไม่แห้ง

เมื่อวานหญิงมาเยี่ยมเอาของมาฝากเยอะเลยเกรงใจจัง

เห็นว่าจะเอาเลิฟเบิร์ดเราไปเลี้ยงน่าจะมาเอาเร็วๆ

สงสารนกจังตั้งแต่เรามีน้องไม่ค่อยได้ดูแลเค้าเลยให้กินอาหารอดๆอยากๆ

บาปนะเนี๊ยไม่ใช่ได้บุญเลี้ยงแบบนี้เฮ้อ.....

ช่วงนี้ลูกนอนแต่หัวค่ำแต่ก็ตื่นเช้าขึ้น

แต่ก็อาการปกติดีไม่เหมือนตอนเอาออกไปนอกบ้าน

กลับมากลางคืนนอนยากแล้วร้องไห้จ้าเลยสงสัยจริงๆเป็นอะไร

อาจเป็นเพราะไม่เคยเห็นรถหรือเปล่าไม่เคยเห็นคนเยอะๆ

พอบอกพี่เลี้ยงว่าจะอยุ่ในบ้านไม่ออกไปไหนแล้วเพราะน้องงอแง

ชีทำเป็นออกไอเดียบอกคนทางเหนือเค้าเวลาออกจากบ้านให้กลั้นหายใจ

แล้วเอามือลุบฝ่าเท้าไปแปะหน้าผากลูกกลับจากข้างนอกจะได้ไม่งอแง

เรื่องของเรื่องชียากให้เราพาไปข้างนอกเค้าไม่กล้าไปเอง

ไม่ไหวอะไว้ให้หมิงสามสี่เดือนก่อนแล้วกันเพราะเวลาน้องงอแงเรา

ต้องดูคนเดียวกลางคืนไม่ได้มีใครมาช่วยดูค่อนข้างหนักสำหรับเรา

คนที่ไม่ค่อยชอบเด็กมาก่อนต้องใช้ความอดทนน่าดู....

วันก่อนเปิ้ลโทรมาถามเป็นไงเลี้ยงลูกมีความสุขมั๊ย....

แหม่...ให้ตอบแบบจริงๆหรือตอบแบบหลอกๆๆล่ะ

นึกแล้วสงสารเค้าไปฉีดยาทุกเดือนยังไม่ท้องเลย

เราควรจะนึกถึงตอนอยากมีน้องแล้วก็มีสมใจ

นึกถึงเพื่อนที่อยากท้องเสียเหลือเกินทำไงก็ไม่ท้อง

ช่วงนี้ก็อึดขึ้นแล้วแหละเวลากลางคืนตื่นได้ตลอดคืน

ไม่เหมือนเดือนแรกแหม่หนักหนาสาหัสสำหรับเราคนอ่อนแอ

นึกแล้วเหมือนนางสนมคอยปรนบัติพัดวีท่านชาย

เดี๋ยวอึเดี๋ยวฉี่เดี๋ยวกินนมเป็นแม่นี่ต้องทุ่มเทสุดๆไปเลย