เมื่อวันก่อนหลังจากเพื่อนลงมาจากปาย

ฝนก็กระหน่ำตกจริงๆแล้วเค้าเลย...กลับวันนั้นเลย

ตอนแรกแพลนว่าจะนอนเชียงใหม่อีกคืนเราก็

ตั้งใจจะขับรถไปหาเค้าตอนค่ำเลยจ๋อยเลย....

รุ้สึกเหงาๆเลยพอเพื่อนกลับอยุ่นี่ก็เบื่อๆเหมือนกัน

เพื่อนสนิทก็อยู่กรุงเทพกันหมดแต่ก็อย่างว่าแหละ

เค้าก็มีครอบครัวกันแล้วจะมาเที่ยวเล่นกันเหมือนเมื่อก่อนไม่ไดอีกแล้ว

วันแม่ก็เหมือนเดิม.....ว่างเปล่า.......

แม่เสียไปปีนี้เป็นปีที่สิบสามแล้ว

มีหลายอย่างที่ค้างคาใจไม่มีคำตอบ

จนวันนี้...วันที่มีลูกได้เป็นแม่คนกับเค้า

เรื่องค้างคาใจก็กระจ่าง.......

จำได้ว่าตอนเล็กๆอยู่กับย่ากับอาตลอด

จนไม่สนิทกับแม่...แม่มาเยี่ยมครั้งนั้น

นั่งเอาแต่ร้องไห้หน้ายังไม่หันไม่มองแม่เลย

จนแม่บอกว่าถ้าไม่หันมาคุยงั้นแม่ไปแล้วนะ

แล้ว.......ก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน......